سرود موسی(خروج۱۵)
سپس موسی و بنی اسرائیل این سرود را برای خداوند سراییدند:

خداوند را میسراییم، چون او با شکوه و جلال پیروز شده است.
او اسبها و سوالاتشان را به دریا انداخت.
خداوند قدرت من و سرود من است.
اوست که مرا نجات داده است.
او خدای من است، او را سپاس خواهم گفت.
خدای پدر من است، بزرگی او را خواهم سرایید.
خداوند مرد جنگی است.
نام او خداوند است.
ارابه ها و لشکر فرعون را به دریا انداخت. بهترین سردار مصر را به دریای سرخ انداخت.
دریای عمیق آنها را پوشانید، و آنها مثل سنگ به ته دریا رفتند
دست راست تو ،ای خداوند،با قدرت سرافراز گردید
و دشمن را تکه تکه کرد
با کثرت جلال خود، دشمنانت را نابود کردی.
خشم خود را فرستادی و آنها را مثل خاشاک سوزاندی.
به دریا دمیدی و آبها بالا آمدند و مثل دیوار ایستادند و اعماق دریا منجمد گردید.
دشمن گفت: آنها را تعقیب میکنم و میگیرم.
دارایی آنها را تقسیم میکنم و هرچه میخواهم برمیدارم.
شمشیر خود را میکشم و با دست خود همه آنها را نابود میکنم.
ولی یک نسیم از طرف تو آمد و مصریان را در دریا غرق کرد.
و مثل سرب به ته دریا رفتند.
ای خداوند، کدامیک از خدایان مثل تو هستند؟
کیست مانند تو عجیب در قدوسیت؟
و چه کسی میتواند مانند تو معجزات و کارهای عجیب بکند؟
تو دست راست خود را دراز کردی و زمین، دشمنان ما را فرو برد.
از روی محبت پایدار خود، قومی را که نجات دادی رهبری نمودی و در قدرت خود ایشان را به سوی مسکن مقدس خود هدایت کردی.
امتها شنیدند و نگران شدند.
فلسطینی ها از ترس به لرزه افتادند.
و رهبران ادوم متحیر شدند.
قدرتمندان موآب بر خود لرزیدند.
و مردم کنعان برافروخته شدند.
ترس و وحشت آنها را فرا گرفت.
آنها قدرت تو را دیدند، و از ترس بی حرکت ماندند.
تا اینکه قوم تو ، قومی که تو ای خداوند از بردگی آزاد کردی، عبور کنند.
تو ایشان را خواهی آورد و در کوه خود غرس خواهی کرد
در مکانی که تو ای خداوند برای خود انتخاب کرده ای.
یعنی در مکان مقدسی که خودت آن را بنا نموده ای.
تو ای خداوند تا به ابد پادشاهی خواهی کرد.